Eindresultaat sloffen

Werk in uitvoering

Keek ik op internet naar mooie gevilte sloffen, had ze ook bijna besteld :). Dacht ik opeens sufdoos, dat kan ik zelf ook. 

Dat vilten op zich blijf ik saai vinden, maar na het vilten begint de lol. De combinatie met haken, vilt en borduren blijft toch wel erg leuk. 

Radio 1 aan op de 10 km. Latex zooltjes smeren, nog 5 laagjes te gaan en vanavond verder borduren. Prima vakantie zo. 

Sisal touw

Deze mand is gehaakt met sisaltouw. Best goed te doen. Het kleurtje er doorheen is van een mooi wolletje. Nu ik zo in het mandenmaken zit, kijk ik met hele andere ogen naar alle potentiële haakmaterialen. 

Scoubidou

Met scoubidou touwtjes kun je ook prima haken. Dit mandje is nog in wording. 

Van wat is dit tasje gemaakt?

Dit tasje is natuurlijk gemaakt van een plastic tas van de Plus. Drie laagjes en dan strijken. Je krijgt  een redelijk stevig materiaal, wat heel goed onder de naaimachine kan. Hoe meer lagen plastic, hoe stugger (en steviger) het wordt, maar 8 lagen plastic kan nog steeds onder de naaimachine. 

Nu ben ik plastic tassen aan het verzamelen, je kunt leuke combi's maken met kleur en tekst denk ik dan. 

Ik ben nog even niet klaar met met mijn plasticexperiment. Wordt vervolgd. 

Een vuilniszakkenmand

Met plastic tassen iets nieuws maken ken ik van de Wereldwinkel of van festivals met kraampjes met fairtrade artikelen. 

En opeens ben ik fan. Kijk ik naar filmpjes van vrouwen in Senegal die van alles maken van plastic tasjes :). Niet om te kopen, maar om zelf mee aan de slag te gaan. 

De foto is niet helemaal geweldig. Drie vuilniszakken en restjes wol. Hoe simpel en goedkoop kan het zijn? 

Opeens bekijk ik plastic tassen met andere ogen :). Ga bijna naar andere supermarkten, vanwege de kleur. 

Van vilten naar plastic is best drastisch  :).

Haken

Vilten doe ik al een tijd niet meer. Wat ooit een verslaving was, is nu een diepe zucht geworden.
Haken, jawel, haken is mijn nieuwe hobby geworden.
De deken is een combinatie met vilt. De lappen zijn van een swap van de Viltclub. De deken is lekker groot en warm. 

Ventje

Wat mag je vragen voor een handpop? Ik vraag het mij iedere keer weer af. Aan deze handpop heb ik qua tijd, twee dagen gewerkt. Inclusief boodschappen doen, koken, hond uitlaten, boek lezen, luieren. Jullie kennen het wel waarschijnlijk. Maar tijdens het koken, hond uitlaten, boodschappen doen denk ik aan hoe ik de ogen wil hebben of een puntmuts leuker is, dan een pet met klep.

Behalve dat mijn tijd er in is gaan zitten. De pop is uniek. Kwalitatief goed (geen zwakke plekken in het viltwerk, stevig doorgevilt, elk onderdeel zit stevig vast, ijzergaren echt waar, dat werkt het beste).

En dan natuurlijk ook nog, jarenlange vilervaring. Poptechnisch heb ik een ontwikkeling doorgemaakt. Hoe zet je het hoofd vast aan het lijf, wat gebruik je als opvulling,  hoe doe je de handen?).

Hang daar maar eens een prijskaartje aan.

Bekend probleem, ja toch? En dan nog iets. Wil ik hem wel kwijt? Voor 20 euro wil ik hem niet kwijt. Voor 30 euro ook niet. Als een pop ogen heeft gekregen, gaat een pop leven, herkenbaar?

Maar uit eindelijk verdwijnt deze pop in de doos met gemaakt viltwerk. Ongebruikt. Ook zonde.

Beter is dat iemand de pop gebruikt, er blij mee is en de verhouding blij/prijskaartje in evenwicht is. Kortom, wat mag je vragen voor een handpop?

Wie weet het?

Mama kwijt, vervolg

Van het prentenboek 'Mama Kwijt', is nu ook klaar, Haas en Beer. Alleen Kikker zit nog in de verrekijker.











Mijn volgende project wordt:
'Ik voel een voet!', van Maranke Rinck en Martijn van der Linden.
Een geweldig prentenboek.
Niet alleen de illustraties zijn super, het verhaal is ook heel erg leuk en origineel. Ik weet nog niet met welk dier ik ga beginnen, de schildpad of de vogel.
Voor elke kleuterjuf is dit boek een aanrader!! Maranke en Martijn hebben samen nog meer prentenboeken geschreven en getekend. Stuk voor stuk prachtboeken.

Mama kwijt, eekhoorn

De eekhoorn uit het verhaal is af. Hij lijkt er goed op. De volgende keer maak ik zijn armen een beetje korter en zijn lijf een beetje langer. Ik heb hem verstevigd met ijzerdraad, dit bevalt goed. Hij kan nu zonder steun staan.
Haas is de volgende. 

Mama kwijt, prentenboek

Het prentenboek, Mama kwijt, is het prentenboek van 2012. Nu is 2012 net begonnen, maar het zal toch wel kloppen.

Het is een pracht van een prentenboek. Mooie kleuren, eenvoudig verhaal, eenvoudig en kleurrijk getekend.
Bij het prentenboek hoort het kleine uiltje. De kleuren en eenvoud gaven mij viltkriebels. Mama uil, met ogen dicht is klaar. Ik denk dat ik ook mama uil met open ogen maak. En de rest van de dieren.  Ik was net aan het googlen op Mama kwijt. Er zijn al verschillende poppentheaters die het verhaal spelen. Emile Roemer kwam ik tegen, die het prentenboek voorlas aan een klas, dat zal wel bij de nationale voorleesdagen geweest zijn. Ik snap het helemaal, het is een pracht van een boek.

kerstlampjes

Deze kerstlampjes heb ik in de kerstvakantie gemaakt. Ik heb Wensleydalewol gebruikt. Het effect is dan een stuk mooier dan met gewone merino vind ik.

Hagedis

Dit plaatje is de aanleiding om ook eindelijk eens een hagedis te maken. Mijn favoriete viltster Judit Pocs heeft mij jaren geleden al op het idee gebracht om ooit ook eens een hagedis te maken.

Ik heb geen hagedis nodig, ik heb ook geen flauw idee waarom ik zo nodig een hagedis wil maken. Maar de hagedis moet er gewoon komen.

Een idee is natuurlijk leuk. De uitvoering is weer wat anders. Mijn hagedis was bij het uitleggen 1 meter lang. De wol uitleggen is veel werk. Elk teentje moet apart gelegd worden, de bogen bij het lijf ook.

De kinderen vonden het niet erg. Wij hebben drie avonden op de bank avond gegeten. Natuurlijk ben ik geen hele dagen bezig geweest met de hagedis, toch is er veel tijd in gaan zitten.

De onderkant.

De bovenkant.

En dit is hem geworden. Flink gekrompen natuurlijk. Hij is aan het buiten spelen en heeft er best lol in.

Muis

Deze muis had eigenlijk Benjamin Stilton moeten worden. Maar zijn kop is niet breed genoeg. Maar als muis is het een prima muis. Of is het toch een vos. Of een hondje met een spitse neus. Ik weet het eigenlijk zelf niet.
Wat ik wel weet dat ik het een leuk beest vind. Het is in ieder geval een handpop. Dat weet ik wel zeker.

Gevilte sloffen

Babyslofjes, niet moeilijk om te maken, erg leuk om te geven. Zo maak je ze.
De maten van de mal houden jullie nog te goed.
Je legt vier dunne lagen uit. Wrijven, rollen. Openknippen, rollen en in model maken. Niet moeilijk, wel leuk.

Groen is een beetje saai misschien. Hier nog wat voorbeelden.

 Ik heb de hoop opgegeven dat mijn oude weblog weer gaat werken. Vandaar dat ik nu toch maar al mijn foto's hier laat zien. Ik heb natuurlijk wel een selectie gemaakt. Mijn eerste tasje is niet meer zo interessant, alhoewel, misschien laat ik dat tasje ook nog eens zien.

De twee tuinhangers zijn naar een idee van Judith Pocs. De rode tuinhanger nog het meest. De ster is afgeleid van de rode hanger. De ster is overigens gaan varen. We wonen aan het water en bij een flinke storm is hij weggewaaid. Zonde toch.
De rode tuinhanger is flink verkleurd ondertussen. Het heeft misschien wel iets, de tand van de tijd zien op viltwerk. Ik vind het toch wel jammer eigenlijk. Even geen viltwerk voor buiten.

Twee wandkleden

Sinds ik met vilten begonnen ben heb ik twee wandkleden gemaakt. Ik vond het erg leuk om te maken. Waarom ik niet meer wandkleden maak? Geen idee. Te weinig tijd. Zoveel andere dingen zijn ook leuk.
Het bovenste wandkleed heb ik gemaakt bij een workshop van Heksensteken in Delft. Helaas bestaan zij niet meer.
Het andere wandkleed is geïnspireerd door Paul Klee. Geïnspireerd is eigenlijk niet het goede woord. Ik heb het schilderij zo goed mogelijk na proberen te maken.
Beter goed gejat, dan slecht bedacht.

Sjaals

Deze sjaal is gesponnen van merinowol en zijde. Een gevilte sjaal is leuk, maar een gebreide sjaal is warmer. Hij is lekker lang, een kleine twee meter. In de winter draag ik hem altijd.

Deze sjaal was beter dan een avondje sportschool. Ik heb hem op de grond uitgelegd. Drie meter wol, in de lengterichting gelegd. De krimp is dan bijna 50%. De kleurtjes op de sjaal is van zijdepapier. Ik was zoveel aan het bukken en staan, dat ik de dag erna spierpijn had. Het is een pracht van een sjaal, maar niet erg soepel.

Mijn nieuwste manier van een sjaal maken is met maar 1 heel dun laagje wol leggen. Boven en onder stof. De stof kan van alles zijn. Bij deze sjaal is het zijde.

De sjaal is op dezelfde manier gemaakt, maar de stofjes zijn niet alleen zijde. Er zit wel zijde bij, maar ook gewoon kaasdoek en katoen.

Deze blauwe sjaal is weer een typisch gevalletje, mooi, maar niet praktisch. Hij is te stug.

















Deze sjaal is weer zijde en één laagje wol. Heerlijk soepel, goed te dragen.